Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 260 850 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Dr Dorota Lorska

piątek, 11 maja 2012 18:29
Skocz do komentarzy

 Dr Dorota Lorska (właściwie Dora, w obozie jako Sława Klein)

 

  Dorota Lorska urodziła się 03.11.1913 roku w Kielcach. Jej ojciec Józef Goldszajder był rzemieślnikiem i działał aktywnie w organizacjach grupujących żydowskich rzemieślników w Kielcach.

 Gimnazjum ukończyła w 1930 roku i pomimo trudności finansowych wyjechała do Pragi, gdzie ukończyła wydział lekarski na Uniwersytecie Karola (1930-1937) oraz wyszła fikcyjnie za mąż aby zmienić obywatelstwo i móc wyjechac do Hiszpani ze szpitalem polowym im. Jana Amosa Komeńskiego. Jako Dora Klein wyjechała do Hiszpanii by wziąć udział w Hiszpańskiej Wojnie Domowej. Była lekarzem Brygad Międzynarodowych.W Benicassim, gdzie poznała swojego przyszłego męża  dr Andrzeja Lorskiego.

/Dr Lorska prawdopodobnie w szpitalu w Benicassim/

 

Tam też wstąpiła do Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Prócz pracy  zawodowej organizowała kursy dla analfabetów oraz opiekowała się dziećmi z domu dziecka. Przez pacjentów nazywana była: „la Dobra”[1]. Po ewakuacji szpitala do Mataro w Katalonii i dalej do Vicu zgłosiła się do pracy w oddziale zakaźnym. Organizowała żywność dla chorych i opiekowała się rannymi.  Z Hiszpanii wyjechała do Francji, gdzie organizowała pomoc dla przebywających w obozach emigrantów. Od 1939 roku pracowała w szpitalu miejskim w Eaubonne koło Paryża. Za działalność w ruchu oporu i przynależność do Wolnych Strzelców i Partyzantów Francuskich (Francs-Tireurs et Partisans Francais) została aresztowana przez gestapo w lipcu 1943 roku (wtedy podała, że nazywa sie Dobrosława stąd późniejsze imię Sława). Z obozu przejsciowegow Drancy przybyła do KL Auschwitz-Birkenau transportem w dniu 02.08.1943 r. Z tysiąca osób wybrano 218 mężczyzn i 55 kobiet, pozostali zostali uśmierceni w komorze gazowej. Wybrane przez lekarza garnizonowego dr Wirthsa kobiety skierowano do bloku nr 10 w obozie macierzystym. Dr Lorska (w obozie jako Sława Klein vel Kleinova) została oznaczona numerem 52325. Z uwagi na swoje kwalifikacje medyczne, została wybrana spośród przeznaczonych na cele eksperymentalne kobiet i skierowana do pracy w Instytucie Higieny SS[2]. Poza codzienną pracą, pomagała opiekować się więźniarkami doświadczalnymi na bloku 10, szczególnie grupą szesnastu francuskich komunistek z francuskiego Resistance. Wkrótce po przyjeździe nawiązała kontakt z obozowym ruchem oporu poprzez znajomość z Rudim Göblem, komunistą poznanym w Hiszpanii. Jej zadaniem było sporządzanie meldunków na temat eksperymentów prowadzonych na bloku 10 oraz w Rajsku. Jeszcze w czasie trwania wojny wysłano poza obóz i opublikowano w polskiej prasie podziemnej specjalny raport na ten temat tzw. „Raport Sławy Klein”.

 W związku ze zbliżaniem się linii frontu więźniarki zostały ewakuowane w dniu 18.01.1945 r. przez Pszczynę i Wadowice pieszo, a potem otwartymi wagonami do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. W trakcie podróży dr Lorska ciężko chorowała z powodu róży. Po siedmiu dniach pobytu w Ravensbrück została przeniesiona do obozu w Neustadt – Gleve gdzie pracowała w rewirze szpitalnym aż do wyzwolenia przez oddziały angielskie w dniu 08.05.1945 r.

/Dr Lorska z kolezankami z obozu./

 

Po wyzwoleniu obozu pozostała w nim tworząc szpital dla ocalałych więźniarek, w szczególności zajmując się czeskimi więźniarkami, którym pomogła powrócić do Pragi. Jako lekarz Czeskiej Komisji Repatriacyjnej została skierowana przez władze Czechosłowacji  ponownie do Francji, gdzie zajmowała się odnajdywaniem czeskich dzieci i organizowaniem dla nich powrotu do Czechosłowacji. W 1947 roku powróciła do Pragi gdzie rozpoczęła pracę jako kierownik przychodni w Zakładach Metalurgicznych CKD-„Sokolovo”.

W tym czasie urodziła syna Józefa (1949 r.). Wiosną 1951 roku miała powrócić do Polski (jej przyszły mąż, dr Andrzej Lorski, lekarz Ambasady Polskiej w Pradze, powrócił do kraju z końcem 1950 roku). W lutym 1951 roku została aresztowana i niesłusznie posądzona o szpiegostwo. Nie przyznawała się do winy i nie chciała nikogo obciążać w przygotowanych procesach. Więzienie opuściła warunkowo w grudniu 1954 roku, z przydziałem do pracy w fabryce SPOFA w charakterze pakowaczki. 14 października 1955 roku sąd odmówił wznowienia postępowania w jej sprawie i wkrótce odstąpił od "reszty kary" i zadecydował o przywróceniu praw obywatelskich.

Oczekując na zgodę na wyjazd do Polski  pracowała w Szpitalu Miejskim w Pradze.

  Po powrocie do Polski w 1956 roku, poślubiła dr Andrzeja Lorskiego i rozpoczęła starania o stypendium specjalizacyjne.Podjęła pracę w Klinice Chorób Wewnętrznych prof. Hartwiga w Warszawie. Tytuł specjalisty uzyskała w marcu 1960 roku. Od maja 1960 roku pełniła funkcję konsultanta w Poradni Przeciwgruźliczej  Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie, gdzie pracowała równocześnie jako wolontariuszka  w oddziale chorób wewnętrznych. W październiku 1960 roku została asystentem tego oddziału, a w 1964 roku starszym asystentem.

  Mówiła biegle pięcioma językami obcymi: francuskim, czeskim, niemieckim, hiszpańskim i angielskim. Publikowała prace naukowe z dziedziny nefrologii i ftyzjatrii. Zeznawała w roku 1964 jako świadek, w toczącym się w Wielkiej Brytanii procesie wytoczonym przez Władysława Deringa – byłego więźnia lekarza KL Auschwitz, autorowi powieści „Exodus” Leonowi Urisowi, który oskarżył go w swojej książce o wykonywanie zabiegów sterylizacyjnych. Postawiony przez dr Deringa zarzutu zniesławienia został odrzucony przez sąd, a proces przeistoczył się w rozprawę „przeciwko Władysławowo Deringowi”, któremu udowodniono w przebiegu rozprawy sprzeniewierzenie się zasadom etyki lekarskiej.  Dr Lorska wykazała się podczas procesu stanowczością i trafnością wypowiedzi.

  Przez całe życie była wierna swoim ideałom, należąc kolejno do Czechosłowackiej Partii Komunistycznej, Francuskiej Partii Komunistycznej oraz Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).

  Po wojnie została odznaczona Orderem Virtuti Militari (1948), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1956,) medalem „Za wolność waszą i naszą”(1956) oraz przez gen. De Gaulle’a Francuskim Krzyżem Walecznych (Croix de Guerre Avec Etoiles).

Przedwczesna śmierć przerwała pisaną przez dr Lorską rozprawę doktorską na temat lekarskich i etycznych zagadnień związanych z eksperymentami prowadzonymi na bloku 10. Zmarła  22 października 1965 roku. W jej nekrologu można przeczytać: „Odeszła od nas nasza najlepsza koleżanka, człowiek wielkiej dobroci, prawości i szlachetności, lekarz całym sercem oddany chorym.”

Dr Dorota Lorska została pochowana w Warszawie, na Cmentarzu Powązkowskim.

/Dr Lorska w latach sześćdziesiątych./

[1] Stanisław Kłodziński „Dr Dorota Lorska” w „Okupacja i medycyna. Czwarty wybór artykułów z  Przeglądu Lekarskiego– Oświęcim z lat 1963-1978. Warszawa 1979, s.23-31.

[2] Instytutem Higieny SS w Oświęcimiu kierował SS - Obersturmbahnführer dr Bruno Weber, a jego zastępcą był SS – Unterturmführer dr Hans Münch. Od 5.05.1943 siedziba Instytutu została przeniesiona z obozu macierzystego w Oświęcimiu do Rajska.

 

Podziel się
oceń
1
0


Komentarze do wpisu

Skocz do dodawania komentarzy

Zapamiętaj Nick

Zapamiętaj Blog

Wstaw emotikona

Akceptuję regulamin i zobowiązuję się do przestrzegania jego postanowień.

piątek, 28 lipca 2017

Licznik odwiedzin:  160 003  

Kalendarz

« lipiec »
pn wt śr cz pt sb nd
     0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      

O mnie

Maria Ciesielska, z zawodu lekarz, z zamiłowania badacz, poszukiwacz i szperacz. Czasami tłumacz. Kontakt: maryludek@wp.pl

O moim bloogu

Bloog o zacięciu poznawczym.

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 160003

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl